#Chain 22 – What Europe must do, NOW, to avert calamity!

For a long time now the Translation Chain has been asking “What about the human cost?” of the Eurozone crisis. When are European leaders going to put the nursing of the “poor economy” to good use in order to save the lives and jobs of the innocent victims of these dire times? It’s only too often that we hear of dramatic falls in share markets, the disastrous loss of confidence in the Euro but what of the awful sinking feeling of despair experienced when these factors ruin lives forever?

Reading the online press this morning I came across this article written by Alistair Darling – Chancellor of the Exchequer from 2007 to 2010 – it almost touches the human factor.

What we would like is to hear the real story from the inside of some of worst impacted countries in Europe. If you live in Greece, Italy, Spain or Portugal (or in fact any European country), and have suffered as a result of your ministers greedy mistakes, we would be more than happy to publicize your story. We extend an open invitation to bloggers and writers alike to expose the truth surrounding the real human impact of the Eurozone crisis.

Email your article ====>

#Chain 22 – What Europe must do, now, to avert calamity – source language English

If ministers aren’t scared, they should be ….

Europe’s growth has stalled and its leaders continue to wring their hands ineffectually. The longer the delay in doing what is needed the greater the financial cost will be. Worse, the longer nothing is done the greater the risk that markets will doubt not only the political will of Eurozone leaders, but their financial ability to do what is needed. Now we hear of plans yet to be disclosed to break up the euro in the midst of the raging firestorm. Talk about careless talk costing lives.

A leadership vacuum lies at the heart of the global crisis. Last week’s meeting of the G20 leaders was an abject failure just at a time when the world needs strong leadership and a clear sense of direction. Europe still fiddles as Rome threatens to burn and ignite a fire far beyond its borders.

Understandably people are frightened of what the future holds. They are worried about their jobs and why no one seems to be getting a grip. They are confronted with austerity yet they see their leaders offering little more than weary resignation to perhaps years of stagnation. The cry goes up; there is nothing to be done. It is not surprising that the nascent protests in London and New York, despite their inchoate and disparate demands, attract so much attention. There is not much else on offer.

Globalisation, we know, can bring immense benefits. But at times like this the downsides are all too felt. National governments struggle to impose order in this new world where there is no overarching global governance. How frustrating then that where there is some semblance of structure, in Europe for example, it is not being used. Or in the case of the G20 last week, it is reduced to apparent impotence.

The G20 had apparently three objectives: An action plan for growth, the removal of key obstacles to growth. And of course sorting out the Eurozone. They failed spectacularly on all three.

The G20 is far from perfect. But it can work. In 2009 when it met in London its decisive statement to do whatever it took to avoid recession sliding into depression gave markets confidence that governments were not powerless in the face of global events. And it worked because ministers were scared stiff of what failure would mean.

Today the situation is far more serious. If ministers are not yet scared they should be. We are now told that G20 finance ministers may meet again before Christmas. Another failure will reinforce the sense of hopelessness and engender further scepticism if not cynicism about what governments can do. Leaders should order their finance ministers to start work immediately to see what countries can do together to get growth going. Governments can make a difference.

Full article can be read at the Independent online

————————————— 

#Chain 22 Ciò che l’Europa deve fare, adesso, per impedire il disastro – Translated from English to Italian

Translated by Lara Bellocchio – Milan, Italy

Se i ministri non sono spaventati, dovrebbero esserlo …

La crescita in Europa è in stallo e i suoi leader continuano a torcersi la mani inutilmente.

Maggiore sarà il ritardo nel fare ciò che è necessario maggiore sarà il prezzo.

Ancor peggio, se si continuerà a non far nulla sarà maggiore il rischio che i mercati dubitino non solo della volontà politica dei leader della zona euro, ma anche della loro capacità finanziaria di fare ciò che è necessario. Si sente parlare di piani ancora da svelare al fine di mandare in pezzi l’euro nel mezzo di una violenta tempesta di fuoco. Si parla, in modo incurante, dei costi della vita.

Al centro della crisi globale c’è un vuoto di leadership. L’incontro della scorsa settimana tra i leader del G20 è stato un misero fallimento proprio nel momento in cui il mondo ha bisogno di una leadership forte e un chiaro senso di direzione. L’Europa si balocca mentre Roma minaccia di bruciare e dar fuoco ben oltre i suoi confini.

E’ comprensibile che le persone siano spaventate di ciò che riserva il futuro. Sono preoccupate per il proprio lavoro e perché nessuno sembra riuscire a riprendere il controllo. Chiamati ad affrontare l’austerità, vedono ancora i loro leader dare poco più di una stanca rassegnazione a probabili anni di stagnazione. Si alza il grido; non c’è niente da fare. Non sorprende che le recenti proteste di Londra e New York, nonostante le loro incipienti e disperate richieste, attirino così tanta attenzione. Non c’è molto altro da offrire.

La globalizzazione, si sa, può portare enormi benefici. Ma in momenti come questi gli aspetti negativi sono fin troppo sentiti. I governi nazionali lottano per imporre l’ordine in questo nuovo mondo dove non c’è una “governante” globale.

Quanto sia frustrante poi che dove c’è una parvenza di struttura, per esempio in Europa, questa non sia usata. O, nel caso del G20 della scorsa settimana, questa sia ridotta a un’apparente impotenza.

Il G20 aveva in apparenza tre obiettivi: un piano di azione per la crescita, la rimozione dei principali ostacoli alla crescita. E, naturalmente, risolvere il problema della zona euro. Clamorosamente hanno fallito in tutti e tre.

Il G20 è lontano dall’essere perfetto, ma può funzionare. Nel 2009 quando s’incontrarono a Londra, la decisiva dichiarazione di fare qualsiasi cosa onde evitare una recessione che slittava verso una crisi, diede ai mercati la fiducia che i governi non erano impotenti di fronte agli eventi mondiali. Funzionò perché i ministri erano davvero spaventati di ciò che avrebbe significato il fallimento.    

Oggi la situazione è ben più grave. Se i ministri non sono ancora preoccupati, dovrebbero esserlo. Ci è stato detto che i ministri delle finanze del G20 possono nuovamente riunirsi primi di Natale. Un altro fallimento rafforzerà il senso di disperazione e generare altro scetticismo se non cinismo su ciò che i governi possono fare. I leader devono ordinare ai loro ministri delle finanze di cominciare immediatamente a lavorare per vedere cosa possono fare insieme i paesi al fine di arrivare a una crescita. I governi possono fare la differenza.

E’ possibile leggere tutto l’articolo sull’Independent online 

—————————————

#CHAIN 22 – ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ, ΣΗΜΕΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ ΤΗ ΣΥΜΦΟΡΑ – TRANSLATED FROM ENGLISH TO GREEK

Translated by Maria Avrameli – Thessaloniki, Greece

Οι πολιτικοί, αν δεν έχουν νιώσει το φόβο, μάλλον θα έπρεπε…

Η ανάπτυξη της Ευρώπης έχει σταματήσει και οι ευρωπαίοι ηγέτες συνεχίζουν να μένουν άπραγοι. Όσο περισσότερο καθυστερούν να πράξουν τα απαραίτητα, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το οικονομικό κόστος. Ακόμη χειρότερα, όσο περισσότερο κρατά η απραγία, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο κίνδυνος αμφισβήτησης τόσο της πολιτικής βούλησης των Ευρωπαίων ηγετών από τις αγορές, όσο και της οικονομικής τους ικανότητας για να πράξουν τα απαραίτητα. Σήμερα ακούμε ακόμη και για σχέδια διάλυσης του ευρώ εν μέσω αυτής της μανιασμένης πυρκαγιάς. Απερίσκεπτες κουβέντες που κοστίζουν ζωές.

Στην καρδιά της παγκόσμιας κρίσης βρίσκεται ένα κενό ηγεσίας. Η σύνοδος των ηγετών των G20 την περασμένη εβδομάδα ήταν μια οικτρή αποτυχία, τη στιγμή που ο κόσμος χρειάζεται ισχυρή ηγεσία και ξεκάθαρη αίσθηση προσανατολισμού. Η Ευρώπη χασομερά, ενώ η Ρώμη απειλεί να διασπείρει τη φωτιά και πέρα απ’ τα σύνορά της.

Είναι κατανοητός ο φόβος των ανθρώπων για το τι θα φέρει το μέλλον. Ανησυχούν για τις δουλειές τους, αλλά και γιατί κανείς δεν δείχνει να τους καταλαβαίνει. Έρχονται αντιμέτωποι με τη λιτότητα, ενώ παρακολουθούν τους ηγέτες τους να είναι ανήμποροι να προσφέρουν οτιδήποτε περισσότερο από το να παραιτούνται κουρασμένοι σε μία στασιμότητα διαρκείας. Η κραυγή δυναμώνει· δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Δεν είναι παράλογο το γεγονός ότι οι εκκολαπτόμενες διαμαρτυρίες στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, παρά τα ατελή και ανόμοια αιτήματά τους, προσελκύουν τόση πολλή προσοχή. Ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει και τίποτε άλλο.

Η παγκοσμιοποίηση, όπως γνωρίζουμε, μπορεί να επιφέρει τεράστια οφέλη. Μερικές φορές όμως, όπως αυτή, είναι αισθητές και οι αρνητικές της πλευρές. Οι εθνικές κυβερνήσεις αγωνίζονται να επιβάλουν την τάξη στον νέο αυτό κόσμο στον οποίο δεν υπάρχει μία γενική παγκόσμια διακυβέρνηση. Και πόσο εκνευριστικό είναι το γεγονός ότι εκεί που υπάρχει μία ομοιότητα στη δομή, στην Ευρώπη για παράδειγμα, δεν χρησιμοποιείται. Ή, στην περίπτωση των G20, την προηγούμενη εβδομάδα, ελαττώνεται μέχρι το σημείο της προφανούς ανικανότητας.

Οι G20 είχαν προφανώς τρεις αντικειμενικούς στόχους: ένα σχέδιο δράσης για την ανάπτυξη, την απομάκρυνση των βασικότερων παραγόντων που εμποδίζουν την ανάπτυξη και φυσικά την τακτοποίηση της Ευρωζώνης. Απέτυχαν παταγωδώς και στους τρεις.

Η ομάδα των G20 απέχει πολύ από το τέλειο. Μπορεί όμως να λειτουργήσει. Το 2009, στη σύνοδο του Λονδίνου, η αποφασιστική δήλωσή της ότι θα έκανε ότι ήταν απαραίτητο για να αποφύγει την κατάπτωση από την ύφεση στην κατάθλιψη, έκανε τις αγορές να πιστέψουν πως οι κυβερνήσεις δεν ήταν αδύναμες μπροστά στα παγκόσμια γεγονότα. Και αυτό λειτούργησε διότι οι πολιτικοί φοβήθηκαν υπερβολικά για το τι θα σήμαινε μία αποτυχία.

Σήμερα η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή. Οι πολιτικοί, αν δεν έχουν νιώσει ακόμα το φόβο, μάλλον θα έπρεπε. Μαθαίνουμε τώρα ότι οι υπουργοί οικονομικών του G20 θα δώσουν μάλλον νέο ραντεβού πριν από τα Χριστούγεννα. Μία ακόμη αποτυχία θα ενισχύσει την αίσθηση της απελπισίας και θα προκαλέσει μεγαλύτερο σκεπτικισμό, αν όχι κυνισμό, σχετικά με τις ικανότητες των κυβερνήσεων. Οι ηγέτες πρέπει να υποχρεώσουν τους υπουργούς οικονομικών τους να πιάσουν δουλειά άμεσα για να δουν τι μπορούν να κάνουν όλες οι χώρες μαζί για να ξεκινήσει και πάλι η ανάπτυξη. Οι κυβερνήσεις μπορούν να κάνουν η διαφορά.

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο της εφημερίδας The Independent online.

————————————— 

#Chain 22  Ce que l’Europe doit faire, maintenant, pour éviter la calamité – Traduit de l’Anglais vers le Français

Traduit by Natália Sarmento, Portugal

Si les ministres ne sont pas effrayés, ils devraient être ….

La croissance de l’Europe est au point mort et ses dirigeants continuent à se tordre les mains en vain.  Plus de temps les dirigeants de l’Europe prendront á réagir efficacement, plus élevé en sera le coût. Pire encore, plus ils prendront du temps  à faire ce qu’il faut, plus grand sera le risque que les marchés doutent non seulement de la volonté politique des dirigeants de l’Eurozone, mais de  leur capacité financière à faire ce qui est nécessaire.  Nous entendons actuellement parler de plans devant encore être divulgués pour briser l’euro au milieu de la tempête qui fait rage.  Tenir des propos inconsidérés coûte des vies.

Un manque de leadership sévit au cœur de la crise mondiale.  La réunion des dirigeants du G20 la semaine dernière a été un échec lamentable au moment même où le monde a besoin de leadership fort et d’un sens sérieux d’orientation.  L’Europe traficote encore alors que Rome menace de brûler et de déclencher un incendie qui s’étendra au-delà de ses frontières.

Naturellement les gens ont peur de ce que l’avenir leur réserve.  Ils sont inquiets pour leur emploi et ne comprennent pas pourquoi personne ne semble contrôler la situation. Ils sont confrontés à l’austérité et sont las que leurs dirigeants leur offrent à peine un peu plus que de la résignation et sans doute des années de stagnation.  Les problèmes surgissent et il n’y a rien à faire.  Il n’est pas  surprenant que les protestations naissantes à Londres et à New York attirent autant d’attention malgré leurs revendications incohérentes et disparates.  Aucune offre en échange.

La mondialisation, nous le savons, peut apporter d’importants avantages.  Mais à des moments comme celui-ci les inconvénients ne se font que trop sentir. Les gouvernements nationaux luttent pour imposer l’ordre dans ce nouveau monde où il n’existe aucune gouvernance mondiale spécifique.  Quelle frustration alors qu’à l’endroit où il existe un semblant de structure, en Europe par exemple, celle-ci n’est pas utilisée. Ou, dans le cas du G20 la semaine dernière, celle-ci est réduite à une apparente impuissance.

Le G20 avait apparemment trois objectifs: Un plan d’action pour la croissance, la suppression des principaux obstacles à la croissance.  Et bien sûr résoudre les problèmes de la zone Euro.  Il a spectaculairement échoué sur les trois.

Le G20 est loin d’être parfait. Mais il peut fonctionner. En 2009, lors de la rencontre à Londres, sa déclaration décisive à faire tout ce qu’il fallait pour éviter à la récession de s’enfoncer dans la dépression a redonné confiance aux marchés que les gouvernements n’étaient pas impuissants face aux événements mondiaux.  Et cela a fonctionné parce que les ministres ont eu une peur bleue d’un éventuel échec.

Aujourd’hui la situation est de loin bien plus sérieuse. Si les ministres ne sont pas encore effrayés, ils devraient l’être. Nous entendons maintenant dire que les ministres des finances du G20 se rencontreront de nouveau avant Noël. Un autre échec renforcera le sentiment de désespoir et engendrera encore le scepticisme si ce n’est le cynisme á l’égard de ce que peuvent faire les gouvernements.  Les dirigeants doivent demander á leurs ministres des finances de commencer à travailler immédiatement pour voir ce que les pays peuvent faire ensemble pour une croissance continue.  Les gouvernements peuvent faire une différence.

Vous pouvez lire tout l’article en ligne sur l’Independent.

—————————————

# Chain 22 Čo musí Európa urobiť, TERAZ, aby nedošlo ku katastrofe

Translated from Italian to Slovak by Sona Steklac – Pordenone, Italy

Ak sa ministri ešte neobávajú, tak by sa mali začať obávať …

Rast v Európe stagnuje a jej lídri si naďalej daromne mädlia ruky. Čím neskôr sa začne konať v prospech veci, tým väčšie budú obete. Ešte horšie, ak sa aj naďalej bude pokračovať v nič nerobení, tým bude väčšie riziko, trhy budú neisté, nebudú dôverovať  politickej vôli európskych lídrov, ale ani ich schopnostiam finančne zakročiť tam, kde je to potrebné. V týchto dňoch počujeme o plánoch, ktoré ešte len majú uzrieť svetlo sveta, ktoré by mohli mať za následok pád Eura. Hovorí sa veľmi nedbalým spôsobom o životných nákladoch.

Uprostred globálnej krízy kráľuje prázdnota, ktorá dominuje  jej  vedúce postavenie.  Stretnutie predstaviteľov G20, ktoré sa konalo minulý týždeň, sa ukázalo ako neúspech práve v okamihu, kedy svet potrebuje silného vodcu a určenie smeru, ktorým sa má vydať. Kým nás Európa vodí za nos, Rím sa vyhráža zakladaním ohňov aj mimo svojho teritória.

Je pochopiteľné, že sa ľudia obávajú budúcnosti. Strachujú sa o svoje pracovné miesta a majú obavy z toho, že nikto nie je schopný nastoliť pevnú ruku. Ĺudia sú nútení viesť prostý spôsob života, svojich lídrov vidia ako rezignujú po rokoch v závoze. Čoraz silnejšie sa ozývajú hlasy, nedá sa nič robiť. Neprekvapujú ani nedávne protesty v Londýne a New Yorku so svojimi prvotnými a zúfalými požiadavkami, ktoré pritiahli nemalú pozornosť. Nie je toho veľa, čo by sa mohlo ponúknuť.

Globalizácia, ako vieme, môže priniesť enormné benefity. Ale v súčasnej dobe pociťujeme oveľa viac negatívny prínos. V dnešnom novom svete sa vlády snažia nastoliť poriadok, v ktorom chýba postava globálneho „vodcu“.

Je frustrujúce, keď má niečo štrukturálnu podobu, tak ako napríklad Európa a nevyužíva sa. Alebo v prípade summitu G20 uskutočneného minulého týždňa, ktorého rokovania viedli k zjavnej inkompetentnosti.

Summit G20 mal za cieľ 3 objektívy: stanoviť plán hospodárskeho rastu, odstrániť hlavné prekážky ekonomického rastu a samozrejeme vyriešiť problém eurozóny. Na počudovanie zlýhali všetky tri.

Summit G20 má ďaleko od dokonalosti, ale na druhej strane má všetky predpoklady na to,  aby mohol funkčne pôsobiť. Na Londýnskom stretnutí v roku 2009, na ktorom si všetci predsavzali urobiť všetky potrebné kroky, len aby sa vyhlo recesii,  čo dodalo trhom dôveru vo vládach, ktoré sú schopné čeliť udalostiam svetového rozmeru.  A to zapôsobilo, keďže ministri sa naozaj obávali toho, čo by mohol priniesť neúspech.

Dnes je situácia oveľa horšia. Ak sa ministri ešte neobávajú, mali by sa začať obávať. Bolo nám povedané, že by sa ministri ekónomie a financií G20 mohli opäť stretnúť ešte pred Vianocami. Ak by aj toto stretnutie zlýhalo, mohlo by to vyvolať beznádej a skepticizmus, ba dokonca i cynizmus voči vládam. Európsky lídri musia nariadiť svojím ministrom ekonómie a financií, aby spolu s ministrami ostatných krajín začali okamžite riešiť otázky hospodárskeho rastu. Vlády môžu priniesť zmenu.

Článok v plnom znení si môžete prečítať na Independent online

—————————————

If you would like to help in our project to translated articles such as this follow the simple instructions below – all language combinations welcome!

Translate it - Template 10

Step 1 - Translate Template

E-mail TGTC Translation

Click to mail

Thanks for your continued support!

 

Comments are closed.