#Chain 26 – Avec les Grecs, K.-O. debout

Le texte suivant est notre nouvelle contribution pour attirer l’attention sur les conséquences des plans d’austérité du point de vue du peuple et non des économistes « distingués ».

#Chain 26 – Avec les Grecs, K.-O. debout – source français

Irene tend sa dernière facture d’électricité. Consommation des six derniers mois pour son studio du Pirée, le port d’Athènes: 24 euros –c’était l’été… «Et puis il y a une surprise», dit d’un air las cette jeune consultante. La surprise, c’est le nouveau «prélèvement exceptionnel» : 325 euros, payable en deux fois. Près de la moitié du salaire minimum! « Si je ne la paie pas, on me coupera le courant», ajoute-t-elle. «On a le sentiment de ne faire que payer», résume Irene. « Au bout d’un moment, toutes ces restrictions commencent vraiment à peser sur le moral.» 

«En ce moment, il y a très peu de clients. Parfois en cinq ou six heures de travail, on ne gagne que 20 centimes une fois enlevé l’essence et l’assurance, qui a d’ailleurs augmenté», dit Triantafillos, un jeune chauffeur de taxi.

A Athènes, le nouveau magasin «Goldbuyers» ne désemplit pas. C’est un business de crise: «Goldbuyers» échange vieilleries contre du cash. Le patron, explique que le groupe s’est implanté en Grèce parce que «les gens ici ont plein de vieilleries qu’ils ne pensaient même pas à vendre car c’est un peu tabou. Le nombre de clients va augmenter dans les prochains mois avec toutes ces suppressions d’emplois et ces nouvelles taxes.»

«Nous ne sommes pas des criminels comme on le dit trop souvent en Europe», plaide le président de la Confédération hellénique des artisans et marchands. «Récemment, j’ai fait venir un électricien chez moi. Il avait un tournevis tout déglingué. Je lui ai dit : mais pourquoi vous ne le changez pas, ça vaut 5 euros? Il m’a dit: je n’ai même pas un euro à dépenser. “Même pas un euro à dépenser”: c’est exactement ce que pensent mes concitoyens aujourd’hui. Il n’y a aucune lumière au bout du tunnel. Il n’y a plus de lumière du tout.» 

Il risque d’y avoir de la violence, des actes désespérés. On dirait que l’Europe s’acharne à détruire notre tissu économique. Mais on ne change pas un pays comme ça en claquant des doigts. Ils oublient la réaction des gens, et elle risque d’être terrible. Oui, c’est vrai, nous avons vécu à crédit. Oui, nous avons fait des erreurs et devons les corriger. Mais faut-il pour autant détruire tout notre tissu industriel et social?»

 «Quand j’entends les Français et les Allemands dire qu’on est des fainéants, vous ne pouvez pas savoir comme ça me met en colère, dit Stavros, un employé, avec émotion. Les manifestations anti-austérité passent souvent devant le magasin. D’ailleurs, ils nous ont cassé les vitres plus d’une fois! Mais je n’en veux pas aux manifestants. Pour avoir parlé à certains d’entre eux, ce sont surtout des vies brisées, des gens qui ont perdu leur travail et ne peuvent plus nourrir leurs enfants.»

«Avec les politiques que nous avons… ils sont tellement mauvais. Ça va finir par un lynchage, et ils le savent, dit-il en montrant du doigt la direction du Parlement. Il y aura du sang, croyez-moi. Nous sommes en colère. On veut nous ramener aux années 1950.»

Si la Grèce reste dans la zone euro, le plan d’austérité grec pourrait durer plus d’une décennie. En quittant Athènes, on se demande par quel miracle le pays pourra le supporter sur une telle durée.

Adapté d’un texte de Mathieu Magnaudeix paru dans le journal en ligne Mediapart 

—————————————–

Translation #26 – Lights out for Greece? Translated from French into English

Translated into English by Wolf D. – South Africa.

Irene holds out her latest electricity bill. At first glance, nothing out of the ordinary: EUR 24 over the last six months (summertime) for her studio in Piraeus, Athens. Less ordinary is the new property tax, a once-off levy of 325 euros payable in two installments – nearly double the minimum wage. “If I don’t pay it, they’ll cut the power,” sighs the young consultant, adding, “I feel like an ATM; all we seem to do nowadays is pay, pay and pay. It’s really hard to stay positive, with all these measures being forced on us”.

Triantafillos, a young taxi driver, is also feeling the pinch: “Clients are few and far between at the moment,” he says. “Some days, after five or six hours of work, you go home with only 20c profit, less petrol and insurance,” the cost of which has recently increased.

Some have found a way to profit from others’ misfortune. Goldbuyers, an England-based chain of international stores, exchanges cash for gold. One of the managers explains that the group has set up several stores in Greece because, “the people here have lots of old trinkets, which they never thought to sell because it’s considered a bit taboo. Now, with all these retrenchments and new taxes, clients will soon come pouring in.”

“We are not the criminals we are made out to be all over Europe,” insists the president of the Hellenic Confederation of Professionals, Craftsmen and Merchants (GSEVEE). “I recently called an electrician to my home. He had this old, twisted screwdriver. I asked him, ‘why don’t you get a new one? It’s only five euros’. He told me: ‘I don’t even have a single euro to spare.’ Not a single euro to spare: I hear that a lot nowadays. There’s no light at the end of the tunnel. There’s no light to be seen at all.”

“People are desperate; there’s a real danger that violence will erupt. It’s as if Europe is deliberately trying to destroy the fabric of our economy. But you can’t change a country just like that, by snapping your fingers. They forget they’re dealing with real people – who might suddenly snap and go on a rampage. Yes, it’s true that we lived on credit; we’ve made our mistakes and now we need to fix them. But does that justify destroying our social and industrial fabric?”

Stavros is an employee at a luxury car-rental company. “You have no idea how angry I get when I hear the French and Germans talk about how lazy we are,” he says heatedly. “The anti-austerity protestors often march past the shop. They’ve even broken the windows a few times! But I don’t blame them. I’ve spoken with some of them: they’re normal people who have lost their jobs, everything…they can’t even feed their children anymore.”

“Our politicians…they’re just a bunch of useless fools. It’s going to end in a lynching, and they know it,” he says, pointing in the direction of Parliament. “Believe me, there will be blood. We’re really angry. They want to throw us back into the 1950s.”

If Greece stays in the Eurozone, the austerity measures could last for a decade. Coming back from Athens, one wonders how on earth the country will be able to last that long.

Text adapted from a Mediapart article by Mathieu Magnaudieix.

—————————————–

#Chain 26 – UGAŠENA SVETLA ZA GRČKU? Translated from English into Serbian

Translated by Aleksandra Milcic Radovanovic – Belgrade, Serbia

Irene drži njen poslednji račun za struju. Na prvi pogled nema ništa neobično: 24 UER za poslednjih šest meseci (preko leta) za njen studio u Pireusu, Atina. Neuobičajen je novi porez na imovinu, koji se nekad plaćao jednokratno u dve rate i koji se gotovo duplo uvećao. „Ako ne platim, iskljjučiće mi struju”, udiše mlada konsultantkinja i dodaje: „Osećam se kao bankomat; izgleda da ovih dana samo plaćamo, plaćamo i plaćamo. Zaista je teško ostati pozitivan, sa svim ovim merama koje sun am nametnute.”

Triantafilos, mladi vozač taksija, takođe oseća pritisak:„Klijenata ima malo i retko”, kaže on. „Ima dana kad, nakon pet ili šest sati rada, odete kući sa zaradom od 20 centi, minus gorivo i osiguranje”, a troškovi za oba su skorije poskupeli.

Neki su pronašli način da zarade na tuđoj nesreći. Kupci zlata, lanac međunarodnih prodavnica osnovanih u Engleskoj, menja novac za zlato. Jedan od menadžera objašnjava da je grupa otvorila nekoliko prodavnica u Grčkoj  jer „ljudi imaju mnogo starog nakita koji nikad nisu ni pomislili da prodaju jer se to smatra tabuom. Danas, sa sve štednjom i ovakvim porezima, klijenti će svakog časa pohrliti kod nas.”

„Mi nismo kriminalci, imamo predstavništva po celoj Evropi”, insistira predsednik Helenske konfederacije profesionalaca, zanatlija i trgovaca (GSEVEE). „Nedavno sam pozvao električara da dođe kod mene kući. Imao je stari, iskrivljen srafciger. Upitao sam ga ‘zašto ne nebabviš novi? To košta samo pet evra.’ Odgovorio mi je:’Nemam nijedan evro viška da potrošim’. Nijedan evro viška: to čujem često ovih dana. Ne nazire se svetlo na kraju tunela. Ne može se videti nikakvo svetlo.”

„Ljudi su očajni; postoji ozbiljna opasnost da će izbiti nasilje. Izgleda kao da Evropa namerno pokušava da uništi našu ekonomiju. Ali, ne možete promeniti zemlju tek tako, dok pucnete prstima. Oni zaboravljaju da imaju posla sa živim ljudima- koji mogu odjednom da puknu i razbesne se. Jeste, istina je da živimo na kredit; napravili smo grešku i sad to moramo da ispravimo. Ali da li to opravdava uništenje naše društvene i industrijske strukture?”

Stavros je zaposlen u kompaniji za izdavanje luksuznih automobile. „Nemate pojma kako se razbesnim kad čujem Francuze i Nemce kako pričaju koliko smo lenji,” kaže on vatreno. „Nenasilni učesnici protesta često marširaju pored prodavnice. Čak su i nekoliko puta polomili prozor! Ali, jai h ne krivim. Razgovarao sam sa nekima od njih: to su normalni ljudi koji su izgubili posao, sve… više ne mogu da prehrane svoje decu.”

„Naši političari… oni su samo gomila neskorisnih budala. Na kraju će biti linčovani i oni to znaju”, kaže on pokazujući u pravcu Paralamenta. „Verujte mi, biće krvi. Mi smo zaista ljuti. Žele da nas vrate u 1950.”

AKo Grčka ostane u evrozoni, oštre mere mogu da potraju i celu deceniju. Vraćajući se iz Atine, neko se može zapitati kako, pobogu, zemlja može da opstane toliko dugo.

Tekst adaptiran prema Mediapart članku koji je napisao Mathieu Magnaudieix.

—————————————–

#Chain 26 – Com os Gregos, K.O. em pé – Translated from English into Portuguese

Traduzido para o Português por Natália Sarmento – Portugal

Irene estende a sua última factura de energia.  O consumo dos últimos seis meses para o seu apartamento do Pireu, o Porto de Atenas:  24 Euros – época de verão …“Há então uma surpresa”, diz esta jovem consultora com o ar cansado. A surpresa é a nova “contribuição especial”: 325 Euros, pago em duas parcelas. Quase a metade do salário mínimo! “Se não pagar, vão cortar-me a energia”, acrescenta ela.  “Temos o sentimento de viver só para pagar”, diz Irene.  “Passado um certo tempo essas restrições começam realmente a afectar o moral.” 

“Neste momento, temos poucos clientes.  Às vezes, em cinco ou seis horas, uma vez retirada a despesa da gasolina e do seguro que também aumentou», pode-se ganhar apenas 20 centavos, diz Triantafillos, um jovem taxista.

Em Atenas, a nova loja “Goldbuyers” está sempre cheia.  É um negócio de crise: “Goldbuyers” troca coisas antigas contra dinheiro.  O dono explica que o grupo estabeleceu-se na Grécia porque “as pessoas aqui estão cheias de antiguidades que nem sequer pensam em vender, porque é um pouco tabu.  O número de clientes vai aumentar nos próximos meses com todos essas supressões de empregos e os novos impostos.”

“Não somos criminosos, como se diz muitas vezes na Europa”, argumentou o presidente da Confederação Helénica dos artesãos e comerciantes.  “Recentemente, mandei vir um electricista para a minha casa.  Tinha uma chave de fenda muito velha.  Perguntei-lhe: mas por que não  a muda, vale 5 euros? Ele disse-me: “nem sequer tenho 1 Euro para gastar.” “Nem sequer 1 Euro para gastar” é exactamente o que o os nossos concidadãos pensam hoje em dia.  Não há nenhuma luz no fim do túnel.  Não há absolutamente nenhuma luz.” 

Pode haver violência, actos desesperados.  Parece que a Europa persiste em destruir a nossa economia regional.  Mas não se muda um país tão facilmente como se estala os dedos.  Esquecem-se da reacção das pessoas, e isso pode ser terrível. Sim, é verdade, temos vivido a crédito. Sim, cometemos erros e devemos corrigi-los. Mas será para isso necessário destruir toda a nossa economia industrial e social?”

“Quando ouço os Franceses e os Alemães dizer que somos preguiçosos, não podem imaginar como isso me deixa irritado, diz Stavros, um empregado, com emoção. As manifestações anti-austeridade passam muitas vezes frente a loja.  Além disso, quebraram as nossas janelas mais de uma vez! Mas não tenho raiva contra os manifestantes.  Por ter falado com alguns deles, sei que trata-se sobretudo de vidas quebradas, pessoas que perderam os seus empregos e que já não podem alimentar os seus filhos.”

“Com os políticos que temos … são tão ruins. Isto terminará com um linchamento, e eles sabem disso, disse-ele apontando para a direcção do Parlamento. Acredite-me, haverá sangue.  Estamos com raiva.  Querem trazer-nos de volta à década de 1950.”

Se a Grécia permanece na zona do euro, o plano de austeridade Grego pode durar mais de uma década.  Ao deixar Atenas, é de se perguntar por que milagre o país poderá o suportar tanto tempo.

Texto e fotos: Mathieu Magnaudeix

—————————————–

#CHAIN 26 – ΣΒΗΝΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – Translated from English into greek

Translated  by Maria Avrameli – Thessaloniki, Greece

Η Ειρήνη κρατά στα χέρια της τον τελευταίο λογαριασμό της ΔΕΗ. Εκ πρώτης όψεως, δεν φαίνεται τίποτα ασυνήθιστο. 24 ευρώ για τους περασμένους έξι μήνες (καλοκαιρινή περίοδος) για το στούντιο που έχει στον Πειραιά. Αυτό που είναι ασυνήθιστο είναι ο νέος φόρος ιδιοκτησίας, ένα εφάπαξ τέλος 325 ευρώ, πληρωτέο σε δύο δόσεις – σχεδόν το μισό του ελάχιστου μισθού. «Αν δεν το πληρώσω, θα μου κόψουν το ρεύμα», αναστενάζει η νεαρή σύμβουλος προσθέτοντας: «Νιώθω σαν ΑΤΜ. Το μόνο που κάνουμε αυτόν τον καιρό είναι να πληρώνουμε, να πληρώνουμε και να ξαναπληρώνουμε. Είναι δύσκολο να κρατήσουμε την αισιοδοξία μας, με όλα αυτά τα μέτρα που μας επιβάλλονται».

Ο Τριαντάφυλλος, ένας νεαρός οδηγός ταξί, νιώθει και αυτός την πίεση: «Οι πελάτες είναι λιγοστοί», λέει. «Μερικές ημέρες, μετά από πέντε ή έξι ώρες δουλειάς, γυρνάμε σπίτι με 20 λεπτά κέρδος, αν αφαιρέσουμε τη βενζίνη και την ασφάλεια, στα οποία οι τιμές έχουν αυξηθεί τελευταία».

Ορισμένοι, ωστόσο, βρήκαν έναν τρόπο να βγάλουν κέρδος από τα προβλήματα των άλλων. Η εταιρία Goldbuyers, μια αλυσίδα διεθνών καταστημάτων με έδρα την Αγγλία, ανταλλάσσει χρυσό με χρήματα. Ένας από τους διευθυντές της εταιρίας εξηγεί ότι ο όμιλος έχει ανοίξει αρκετά καταστήματα στην Ελλάδα γιατί «οι άνθρωποι εδώ έχουν πολλά παλιά κοσμήματα, τα οποία δεν είχαν σκεφτεί ποτέ να πουλήσουν, αφού κάτι τέτοιο θεωρείται συχνά ταμπού. Σήμερα. Με όλες αυτές τις περικοπές και τους νέους φόρους, σύντομα θα αρχίσει να συρρέει η πελατεία».

«Δεν είμαστε οι απατεώνες που μας παρουσιάζουν σε ολόκληρη την Ευρώπη» επιμένει ο πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας (ΓΣΕΒΕΕ).  «Πρόσφατα φώναξα έναν ηλεκτρολόγο στο σπίτι. Είχε ένα παλιό, στραβό κατσαβίδι. Των ρώτησα: ‘Γιατί δεν αγοράζεις ένα καινούριο; Πέντε ευρώ κάνει’. Και μου απάντησε ότι δεν του περισσεύει ούτε ένα. ‘Δεν μου περισσεύει ούτε ένα ευρώ’: είναι μία φράση που ακούω πλέον συνέχεια. Δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει φως πουθενά».

«Οι άνθρωποι βρίσκονται σε απόγνωση. Υπάρχει ο κίνδυνος να ξεσπάσει βία. Είναι λες και η Ευρώπη προσπαθεί συνειδητά να καταστρέψει τον ιστό της οικονομίας μας. Δεν μπορείς όμως να αλλάξεις μια ολόκληρη χώρα τόσο απλά, με ένα κλικ. Ξεχνούν ότι έχουν να κάνουν με πραγματικούς ανθρώπους, οι οποίοι μπορούν ξαφνικά να ξεσπάσουν και να οδηγηθούν σε ακραίες αντιδράσεις. Ναι, είναι αλήθεια ότι ζούσαμε με δανεικά. Κάναμε τα λάθη μας και πρέπει να τα διορθώσουμε. Δικαιολογεί όμως αυτό την καταστροφή του κοινωνικού και βιομηχανικού μας ιστού;

Ο Σταύρος εργάζεται σε μία εταιρία ενοικίασης πολυτελών αυτοκινήτων. «Δεν έχετε ιδέα πόσο θυμώνω όταν ακούω τους Γάλλους και τους Γερμανούς να σχολιάζουν πόσο τεμπέληδες είμαστε», λέει με ένταση. «Οι διαδηλωτές περνούν συχνά έξω από το κατάστημα. Έχουν σπάσει ακόμη και τα τζάμια κάποιες φορές! Δεν τους κατηγορώ όμως. Έχω μιλήσει με μερικούς από αυτούς: είναι φυσιολογικοί άνθρωποι που έχουν χάσει τις δουλειές τους, τα πάντα… ούτε τα παιδιά τους δεν μπορούν να ταΐσουν πλέον».

«Οι πολιτικοί μας… είναι ένα τσούρμο άχρηστοι. Όλο αυτό θα τελειώσει με άσχημο τρόπο και το ξέρουν», λέει, δείχνοντας προς το μέρος της Βουλής. «Πιστέψτε με, θα χυθεί αίμα. Είμαστε εξαγριωμένοι. Θέλουν να μας γυρίσουν πίσω στη δεκαετία του ‘50».

Αν η Ελλάδα παραμείνει στη Ευρωζώνη, τα μέτρα λιτότητας θα διαρκέσουν τουλάχιστον για μία δεκαετία ακόμα. Επιστρέφοντας από την Αθήνα, αναρωτιέται κανείς πώς θα μπορέσει η χώρα αυτή να τα βγάλει πέρα για τόσο μεγάλο διάστημα.

Κείμενο που προσαρμόστηκε από ένα άρθρο του Mathieu Magnaudieix για το Mediapart

—————————————–

Want to take part in our translation for causes project? All language combinations welcome. Follow the instructions below:

Translate it - Template 10

Step 1 - Translate Template

E-mail TGTC Translation

Click to mail

Thanks for your kind contributions!

Comments are closed.