#Chain 41– This body’s not mine!

Source language English

 

With many misconceptions flying around concerning transgender people it’s hardly surprising (although appalling) that they get tagged as weirdo, freak, pervert, and many other names almost too disgusting to put into print.

With the completely off-the – mark belief that transgender implies sexual-orientation, very often this fragile section of our society is left boxed into a life of permanent physical aggression, extensive bullying & constant jeers – sometimes leading to murder or tragically into making them believe that taking their own lives is the only solution left to them.

Only a few hours ago the family of transgender teenager Shelly Hilliard, were given the appalling and harrowing news that their loved one had been murdered, dismembered and dumped on a highway somewhere in Detroit.According to Trans Murder Monitoring, an alarming 116 transgender people were murdered globally in the first nine months of this year.

Of course recent moves have been made to get this subject out of the closet and into the homes of “ordinary” people, in the vain hope of bringing about better understanding and tolerance.

BBC three’s hard-hitting body image documentaries focused on the journeys of two transgender youngsters –  Lucy a male to female teenager and female to male Danny – both giving moving & frank insight into their tormented youths and the difficult times they are yet to face in their quest to feel like their real selves.

A slightly different and more controversial approach was taken by Channel 4’s docu-reality show “My Transsexual  Summer”  where seven brave and straight-talking individuals shared their experiences & attempted to make some firm choices regarding where they fit into an unaccepting and often cruel society.

I couldn’t help but be moved by each and every one of the stories, often told through choked sobs & it left me asking myself one soul-searching question; What gives anybody the right to tell another human-being  how they should live & worse still persecute them for their choices?

Personally I believe they should be commended for their bravery!

Written by Samantha Hanks – Cofounder of The Great Translation Chain

#Chain 41 – CE CORPS N’EST PAS LE MIEN!

Translated from English into French by Bénédicte Voisin

Tant d’idées fausses sont véhiculées au sujet des personnes dites Transgenre qu’il n’est pas surprenant (bien que ce soit révoltant) qu’’ils soient régulièrement traités de tarés, de monstres, de pervers et d’autres adjectifs trop répugnants pour figurer ici.

Comme il est communément admis-à tort- que le concept de Transgenre implique une orientation sexuelle, très souvent cette minorité fragile de notre société est condamnée à subir une vie faite d’agressions physiques, de moqueries et de harcèlement incessants. Cette  situation insupportable peut les persuader que le suicide est pour eux la seule solution possible quand tout ne finit pas en assassinat.

Il y a à peine quelques heures, la famille de Shelly Hilliard, adolescent Transgenre, a appris avec horreur l’effroyable nouvelle que leur enfant avait été assassiné, et que son cadavre avait été démembré puis abandonné en bordure d’autoroute quelque part à Détroit.

L’association Trans Murder Monitoring évoque le chiffre alarmant de 116 assassinats de personnes Transgenre dans le monde rien que pour les neuf premiers mois de l’année.

Bien sûr, par le biais de la télévision, des tentatives ont eu lieu récemment pour donner davantage de visibilité à cette communauté dans le but que des gens « ordinaires » puissent faire preuve de davantage de compréhension et de tolérance…sans succès.

Des images sans complaisance, extrêmement émouvantes et parfois difficilement soutenables ont  été diffusées par trois documentaires de la BBC concernant le difficile parcours de deux adolescents Transgenre- Lucy, un transsexuel et Danny une transsexuelle-pour échapper à une adolescence tourmentée et accéder enfin à leur véritable identité.

La chaine anglaise Channel 4 a également diffusé une série de télé-réalité intitulée « My Transexual Summer », plus controversée, abordant différemment le thème des Transgenres, dans laquelle sept personnes audacieuses et au franc-parler louable ont partagé leurs expériences et tenté de trouver la meilleure option pour survivre dans une société intolérante et souvent cruelle.

Comment ne pas ressentir d’empathie pour ces individus qui nous font part, les larmes aux yeux, le plus souvent, de leurs difficiles histoires de vie ? Comment rester de marbre devant de tels récits et oser définir non seulement un mode de vie « acceptable » pour cette communauté mais encore les persécuter pour être ce qu’ils sont et n’ont pas choisi.

Je voulais simplement vous tirer mon chapeau Medamssieurs Transgenre pour votre courage !

#CHAIN 41 – ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ!

Translated from English into Greek by Maria Avrameli

Με μία πληθώρα παρερμηνειών να ίπτανται γύρω από τα διαφυλικά άτομα,δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν οι χαρακτηρισμοί τους (μολονότι φρικιαστικοί) ως περίεργοι, φρικιά, διεστραμμένοι και διάφορα άλλα που δεν τολμώ καν να αναφέρω.

Με την απολύτως ανακριβή πεποίθηση ότι η λέξη διαφυλικός υπαινίσσεται τον σεξουαλικό προσανατολισμό, πολύ συχνά αυτό το ευάλωτο κομμάτι της κοινωνίας μένει περιορισμένο σε μία ζωή μόνιμης σωματικής εχθρότητας, έντονου  εκφοβισμού και συνεχών χλευασμών. Όλα αυτά οδηγούν ορισμένες φορές ακόμη και σε δολοφονίες ή και στην τραγική ιδέα της αυτοκτονίας ως μόνη λύση.

Μόλις λίγες ώρες πριν, η οικογένεια της έφηβης τρανσέξουαλ Σέλι Χίλιαρντ έλαβε τα τραγικά νέαότι η Σέλι είχε δολοφονηθεί, διαμελιστεί και αφεθεί σε έναν αυτοκινητόδρομο κάπου στο Ντιτρόιτ.

Σύμφωνα με το πρότζεκτ Trans Murder Monitoring, 116 διαφυλικά άτομα, ένας ιδιαίτερα ανησυχητικός αριθμός, δολοφονήθηκαν παγκοσμίως μέσα στους 9 πρώτους μήνες του 2011.

Φυσικά, πρόσφατα έχουν γίνει κάποιες κινήσεις για να σταματήσει το θέμα αυτό να αποτελεί ταμπού και να εισέλθει στα σπίτια των «κανονικών» ανθρώπων, με την τυφλή ελπίδα για μεγαλύτερη κατανόηση και ανοχή.

Τρία συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ του BBC σχετικά με την εικόνα του σώματος ασχολήθηκαν με την πορεία δύο διαφυλικών νεαρών, της Λούσι και του Ντάνι, οι οποίοι με συγκίνηση και ειλικρίνεια παρουσίασαν τα βασανισμένα νιάτα τους και τις δύσκολες περιόδους που έχουν ακόμη να διανύσουν καθώς προσπαθούν να τα βρουν με τον πραγματικό τους εαυτό.

Μία ελαφρώς διαφορετική και πιο διφορούμενη προσέγγιση δόθηκε από το ντοκιμαντέρ-ριάλιτι του Channel 4 με τίτλο «My Transsexual Summer», στο οποίο επτά θαρραλέα άτομα με ευθύ λόγο μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους και προσπάθησαν να κάνουν μερικές σημαντικές επιλογές σχετικά με το αν μπορούν να ενταχθούν σε μία διόλου ανεκτική και συχνά βάρβαρη κοινωνία.

Καθεμία ιστορία ξεχωριστά, συχνά ειπωμένη ανάμεσα σε πνιχτά αναφιλητά, ήταν αδύνατο να με αφήσει ασυγκίνητη. Σε μία ενδοσκόπηση, αναρωτήθηκα: Ποιος δίνει σε οποιονδήποτε το δικαίωμα να πει σε έναν άλλο άνθρωπο πώς πρέπει να ζει και, ακόμη χειρότερα, να τον διώκει για τις επιλογές του;

Προσωπικά, πιστεύω ότι οι άνθρωποι αυτοί θα έπρεπε να επαινούνται για τη γενναιότητά τους!

Της Σαμάνθα Χανκς, μίας εκ των δημιουργών της αλυσίδας The Great Translation Chain

 

#Chain 41– ¡Este cuerpo no es mío!

Translated from English into Spanish by María Soledad Posatti

Con muchas ideas erróneas sobrevolando alrededor de las personas transexuales, no es de extrañar (aunque horrible) que sean etiquetadas como bichos raros, locas, pervertidas, y muchos otros nombres demasiado repugnantes para publicar.

Con la creencia completamente errada de que el término transexual implica la orientación sexual, muy a menudo a esta sección frágil de nuestra sociedad se la condena a una vida de agresión física permanente, intimidación y burlas constantes – a veces lleva a un asesinato o en hacerles creer trágicamente que tomar sus propias vidas es la única solución que les queda.

Hace pocas horas a la familia de la adolescente transexual Shelly Hilliard, se le dio la noticia terrible y desgarradora de que su ser querido había sido asesinado, descuartizado y arrojado en una carretera en algún lugar de Detroit.

Trans Murder Monitoring informó una cifra alarmante: durante los primeros nueve meses de este año hubo 116 transexuales asesinados en todo el mundo.

Por supuesto que las medidas recientes se han tomado para sacar este tema del armario e introducirlo en los hogares de gente “común”, con la vana esperanza de promover la comprensión y tolerancia.

Los tres contundentes documentales de la BBC de imágenes corporales se centró en la experiencia de dos jóvenes transexuales – Lucy, un joven muchacho que pasó a ser mujer y Danny, una mujer que se transformó en hombre – ambos dan una visión conmovedora y sincera de sus juventudes atormentadas y de los tiempos difíciles que están por enfrentar en su búsqueda por sentir su verdadero «yo».

En cambio, Canal 4, en su docu-reality mostró un enfoque un poco diferente y más controvertido de “Mi Verano Transexual”, donde siete personas valientes y sinceras, compartieron sus experiencias y trataron de tomar decisiones firmes con respecto a cuál es su lugar en una sociedad intolerante y muchas veces cruel.

No pude dejar de conmoverme por todas y cada una de las historias, a menudo relatadas entre sollozos; y me quedé preguntándome sobre una cuestión moral: ¿Quién tiene el derecho de decirle a otro ser humano la forma en que debe vivir y peor aún, que lo persigan por sus decisiones?

¡Personalmente creo que deberían ser elogiados por su valentía!

Escrito por Samantha Hanks. Cofundadora de The Great Translation Chain

Can you give greater visibility to stories like this through translation?

If yes, we are more than happy to welcome you to our team! Follow the templates below:

Translate it - Template 10

Step 1 - Translate Template

E-mail TGTC Translation

Click to mail

Comments are closed.